Küçük Fener Balığı Piko ve Karanlığın Işığı

Küçük Fener Balığı Piko ve Karanlığın Işığı

Derin masmavi denizin en alt katında, minik bir fener balığı yaşardı. Adı Piko’ydu. Piko’nun en büyük sorunu, geceleri veya karanlık kayalıkların arasından geçerken çok korkmasıydı. Oysa fener balıklarının tam kafalarının üzerinde, karanlığı aydınlatan minik ve parlak bir ışıkları olurdu. Ama Piko korktuğu zaman gözlerini sımsıkı kapatır, kafasındaki o güzel ışığı bile unuturdu.

Bir akşamüstü, mercan kayalıklarında arkadaşlarıyla saklambaç oynarken sıra Piko’ya geldi. Arkadaşı minik yengeç Çıtçıt, büyük ve karanlık bir mağaranın arkasına doğru saklandı. Piko mağaranın kapısına geldiğinde duraksadı. İçerisi kapkaraydı ve gölgeler ona kocaman canavarlar gibi görünüyordu. Kalbi küt küt atmaya başladı.

Tam geriye dönüp kaçacakken, mağaranın içinden cılız bir ses duydu. Çıtçıt’ın ayağı bir taşa takılmıştı ve dışarı çıkamıyordu. Piko yakın arkadaşının yardımına ihtiyacı olduğunu anladı. Derin bir nefes aldı ve kendi kendine fısıldadı:

"Korkmak çok normal ama korkumun beni durdurmasına izin vermek zorunda değilim."

Piko gözlerini kapatmak yerine kafasını hafifçe yukarı kaldırdı. Kafasındaki minik feneri hatırladı ve ona odaklandı. Işığı yavaşça parlamaya, etrafına sıcak ve yumuşak bir sarı ışık yaymaya başladı. Işık aydınlattıkça, mağaranın içindeki "korkunç gölgelerin" sadece sevimli deniz bitkileri ve yuvarlak taşlar olduğunu gördü.

Işığını takip ederek mağaraya girdi, Çıtçıt’ı sıkıştığı yerden kurtardı. İki arkadaş neşeyle dışarı çıkarken Piko harika bir şey keşfetmişti: Karanlık aslında korkunç bir şey değildi; sadece henüz aydınlatılmamış bir alandı. Ve en büyük ışık, insanın kendi cesaretinde gizliydi.